Wu wei

Okres spektakularnych zmian sfery politycznej i filozoficznej w Chinach wydał na światło dzienne współcześnie znany i rozpowszechniony system religijny zwany taoizmem. Ową dziedzinę religii przedstawiono światu w II i III wieku naszej ery. Jego utworzenie przypisuje się Laozi, jednakże jest to kwestia ciągle poddawana wątpliwości. Do myślicieli taoizmu można zaliczyć także : Zhanga Daolinga, Ge Honga oraz Wanga Chongyanga. Jako podstawowy fundament owego systemu uważa się wu wei, które w dosłownym tłumaczeniu oznacza totalne niedziałanie. Nie należy tego kojarzyć z lenistwem bądź próżniactwem. Owa bierność jest pozorna, a odnieść ją należy do braku ingerencji w Zycie, które dyktuje nam natura. Należy wyzbyć się ze swojego zachowania i myślenia wszystkiego co zaburza naturalny bieg naszego życia, a tym samym tłumi nasze uczucia. Opisywane niedziałanie znajduje także miejsce w terminologii buddyzmu, z którym taoizm jest utożsamiany pod wieloma względami, tak jak na świecie opisywany system kojarzony jest z okrągłego, biało- czarnego symbolu, znanego jako tao.

Wielokrotnie obrażają nas słowa opisujące nasze lenistwo, próżność bądź nieróbstwo. Bardzo wzburzamy się, gdy ktoś zarzuca nam gdy pozwalamy toczyć się sprawom życiowym bez konieczności ingerencji. Wszyscy, którzy oceniają w ten sposób swoich znajomych nigdy najwidoczniej nie spotkali się z systemem religijnym utworzonym w Chinach, zwanym taoizmem. Ów taoizm za pierwszorzędną regułę uznaje wu wei, który oznacza „niedziałanie”. Jednakże należy go odnieść tylko i wyłącznie do sfery duchowej. Mianowicie dzięki oczyszczaniu organizmu poprzez nienarzucanie swemu postępowaniu książkowych teorii działania pozwala zbliżyć się do własnego ja. Należy odrzucić wszechstronnie znane techniki uatrakcyjniania swego życia i pozostawić naturalnemu dojrzewaniu. Brak wysiłku ma sprawić bowiem urzeczywistnienie drzemiącej w pokładach naszej osobowości ludzkiej dobroci, którą będziemy dzielić się z towarzyszami naszego codziennego życia. Czyż nie miło oddać się lenistwu w słusznej sprawie. Owo niestaranie się na siłę zwane jest w taoizmie Mocą.

Dla większości z nas życie zgodnie z zasadami to stawianie czoła wyzwaniom, ciągłe wypełnianie obowiązków, cudzych próśb, poleceń i rozkazów. Uważamy, że w ten sposób stajemy się spełnieni, lepsi od innych. Jednak dla wielu ludzi takie życie to ciągła gonitwa za czymś co nie jest w stanie osiągnąć spokoju ducha i umysłu. Dla nich najważniejsza jest bierność – w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Pozostawienie spraw samym sobie, nie ingerowanie w działalność własną, ale też innych jednostek. Nienarzucanie swojego zdania, działanie według jednej ważnej zasady niedziałania, czyli taoistycznej postawy Wu-wei. Człowiek powinien czerpać inspiracje z otaczającego go świata, działać zgodnie z pojawiającymi się możliwościami. Nie szkodzić sobie ani innym ludziom. Odrzucić wszelkie ambitne plany, ambicje i oddać się całkowicie zasadzie Tao. Najważniejsze to działać bez zmuszania i morderczego wysiłku, zgodnie z własnymi pragnieniami i potrafić dostrzec lepszą stronę istnienia. Ważne jest, aby pozbyć się fałszywych emocji, przekonań, a dać ponieść medytacji i odzyskać naturalną równowagę organizmu. W rezultacie napełnimy własne „Ja” prawdziwymi barwami świata.